سروده یکی از زائرین کاروان ۱۹۳۹۰
بسمه تعالی
کــاروان آبشنـاسـا نیم مــــــا اهـل استـان خراسـا نیم مــــــــا
هم نفس باباداز توس آمده ایم سوی مــکه مـا به پا بوس آمدیـم
آمـدیم تـا خویش را پیـدا کنیم آه دل بــا نا لـه ی ســودا کـنیــم
آمـدیم تا که طوا ف دل کـنیـم درعـرفــات و منـی مـنزل کـنیـم
پرزنان ما سوی مشعر آمـدیم با دل و با دیــده وســر آمـدیــم
سعی کردیم درصفا آدم شویم با نــوای نیـنــوا هـمــدم شـویـم
سنـگ را برسینه شیـطان زدیم گـاه مشـکل گـاه هم آسان زدیم
سلام ای حاج رضای آبشناسـان رئـیس قــا بـل مـیـقـات یــارا ن
درود ازما به تــوکه ســرفرازی صبـوری کــاردانــی جــانبــازی
نمی خواهم کنم من پاچه خواری زبـس خـوبـی شبیــه نـوبهــاری
بگــویم ازمعــــاون محـسن آقا بــود محفــوظ اجرت نزد مـولــا
همــش دررتـق و فق کار باشـی به فکـر شــام ویـا نــاهـار بـاشی
همــیشه خنـده رو مهــربــانــی یـکی از خـوب هــــای کــاروانــی
زسرآشپزشنو آن محسنــی جان کــه پخـت و پز بــود اورا فـراوان
غذاهایش همه خوب وتیاراسـت که بهترین آن آب دوغ وخیاراست
بـود بهداشت اصـل و کارو بارش به صبحــانه به شــام و یا نهــارش
حکیـمی با صفــای کـاروان است خوش اخلاق و عزیزو پرتوان است
به رستوران خوش آمدگوی ما بود هـمـیشه بــاعـث آبروی مـــا بود
بــه آتــشبــار می گــویم سلامی نــویســـم ازبـــرای اوکــلامــــی
صـدایت دلـنشـین و نازنیـن است سزایـت صـد درود و آفرین است
عـلایی مخلــص و محبـوب بـاشد الـهــی حــال او هــم خوب بـاشد
زبـس آورد آب سرد و سانـدیس شـده بیمـار عمـل کرده آپاندیس
هـیشه سالم و سرحـال بـاشـی و بــاعـزت به طـول ســال بـاشـی
زدکـترمـی نـویسـم داستــــانــی خــبـر دارد زامـراض نــهـــانـــی
رئـوف و باساد و کارساز است نـه اهـل خلـق بد نـه اهل ناز است
فشــار خــون مــا را مـی شنـاسد بـیـارد روی 10 از نـمـره ی صــد
درآخـر مـی نویسـم مـن کـلامـی به روحـانیـت آقــــای محـــامــی
خـــداوند تــا همیشه یـارتـان باد خـلــوص در نیـت وگفتـارتـان باد
جنـاب شیـخ السـلام نــازنیــنــی تـو مستحــق صــدهــا آفریــنــی
الهی حجـتــان مقبــول بــاشـد دعــا گوتــان خود مشمــول باشد
( حاج عیسی عبدالهی حج ۸۹)
